.:SCHORZENIA GAŁKI OCZNEJ:.W stosunku do wielkości ciała oko domowych kotów jest największe w porównaniu z innymi ssakami. Paradoksem jest, że oczy kota, które nadają mu tajemniczości, są jednocześnie jego słabym punktem. Za względu na swą dużą powierzchnię są szczególnie narażone na urazy i zakażenia.
Gałka oczna zbudowana jest z rogówki, barwnej tęczówki, soczewki, przedniej i tylnej komory oraz siatkówki. Trzy powieki - górna, dolna i migotka (trzecia powieka) - zwilżają i osłaniają gałkę oczną. Ponadto gatki oczne są częściowo osłonięte przez struktury kostne, tworzące oczodół. Urazy, zakażenia i zaburzenia metaboliczne mogą mieć negatywny wpływ na stan zdrowia oczu.
Rogówka, czyli przezroczysta ściana oka, zbudowana jest z wielu warstw komórek, ułożonych w taki sposób, że światło może przez nie przenikać. Dzięki temu przednia część oka jest przejrzysta, co umożliwia kotu widzenie. Każde uszkodzenie rogówki stwarza niebezpieczeństwo powstania wrzodu. Wrzody z reguły rozwijają się w wyniku urazu lub zakażenia rogówki. .:CIAŁA OBCE W ROGÓWCE:.Obiekty, których obecność w organizmie jest nieprawidłowością, nazywane są ciałami obcymi. Przednia ściana gałki ocznej - rogówka - jest szczególnie narażona na zranienia. Ciała obce, takie jak patyczki, nasiona, pyty itp., często powodują uszkodzenia i osadzają się w rogówce. Mogą one być widoczne lub ukryte pod powiekami, szczególnie często pod trzecią powieką. W tych wypadkach podczas mrugania ciało obce przemieszcza się po powierzchni rogówki i może powodować jej uszkodzenie. Objawy Większość pacjentów z uszkodzeniami spowodowanymi przez ciała obce wykazuje objawy bólowe. Mają skłonność do mrużenia oczu lub częstego mrugania. Mogą też drapać oko przednią łapą lub trzeć głową o dywan, próbując usunąć ciało obce. Powoduje to większe uszkodzenia. Zagrożenia Rogówka jest strukturą delikatną, łatwo ulegającą urazom. Jej uszkodzenia mogą powodować występowanie owrzodzeń. Wymaga to postępowania lekarskiego, ale problem może się na tym nie kończyć. Uszkodzenie rogówki, a zwłaszcza jej przebicie, może doprowadzić do utraty wzroku. Perforacja rogówki umożliwia bakteriom i innym mikroorganizmom wnikanie do wnętrza gałki ocznej. Leczenie Jeśli ciało obce uwięźnie w oku, należy je niezwłocznie usunąć. Pomocne może w tym być przepłukiwanie ciepłą wodą lub roztworem fizjologicznym. Większe data obce, takie jak patyczki lub wióry, trzeba czasem usuwać chirurgicznie. W celu zminimalizowania ryzyka zakażenia stosuje się maści antybiotykowe. Istotne jest zbadanie, czy ciała obce nie znajdują się pod trzecią powieką. Jest to miejsce, w którym często gromadzą się trudne do zauważenia drobne ciała obce, takie jak nasiona, pyski itp. Każdemu badaniu oka powinien towarzyszyć przegląd przestrzeni pod trzecią powieką. .:ZAKAŻENIE WIRUSEM HERPES:.Zapalenie rogówki kotów może być wywołane przez wirus herpes. Na zapalenie to narażone są koty w wieku ponad 6 miesięcy, w młodych kociąt występuje rzadko. Objawy Najczęściej obserwowanym objawem jest zmętnienie rogówki, na której tworzy się tak duży wrzód, że łatwo dostrzec go gołym okiem. Wrzód wywołany przez te wirusy może być mały, narastający liniowo lub rozgałęziony. Ta ostatnia forma jest najbardziej charakterystyczna dla zakażenia wirusem herpes. Zagrożenia W zależności od indywidualnej zdolności organizmu pacjenta do walki z zakażeniem wirusowym wrzody mogą być małe lub rozlegle. Przy znacznym nasileniu objawów rogówka pokryta jest bliznami, co znacznie ogranicza widzenie. Leczenie Wrzody rogówki są poważnym wyzwaniem dla lekarza, ponieważ są trudne do wyleczenia. W pewnych wypadkach dobre efekty daje stosowanie preparatów przeciwwirusowych, takich jak idoksyurydyna. Stosuje się ją w formie maści i kropli bezpośrednio na objęte zakażeniem oko. Szanse na sukces daje podawanie w połączeniu z preparatami przeciwwirusowymi leków steroidowych (hydrokortyzonu). Nie należy podawać samych steroidów, ponieważ powoduje to nasilenie objawów choroby. .:ODDZIELANIE SIĘ ROGÓWKI:.O schorzeniu tym mówimy wówczas, gdy komórki rogówki ulegają zwyrodnieniu. Najczęściej występuje ono u kotów perskich, himalajskich i syjamskich. Wskazuje to, że schorzenie ma podłoże genetyczne. Jego bezpośrednia przyczyna nie jest znana. Objawy Zazwyczaj schorzeniem objętych jest oboje oczu. Kiedy warstwy rogówki obumierają, ulegają złuszczaniu i tworzą się wrzody. Niektórzy specjaliści określają to jako "topienie się rogówki". Uwidoczniają się w tej okolicy naczynia krwionośne i tworzą czarne lub brązowe plamy. Zagrożenia Kiedy rogówka ulega zwyrodnieniu, bardzo prawdopodobne jest jej przebicie i odsłonięcie wewnętrznych struktur oka. Efektem może być ślepota objętego schorzeniem oka. Leczenie Chociaż przyczyny schorzenia nie są znane, we wczesnych jego stadiach dobre efekty daje użycie antybiotyków i miejscowe stosowanie steroidów. Czasem konieczna jest interwencja chirurgiczna. Zazwyczaj możliwe jest zahamowanie rozwoju objawów choroby, ale nie całkowite wyleczenie. Leczenie podejmuje się w celu zmniejszenia ryzyka przebicia rogówki. .:URAZ ROGÓWKI:.Spośród zwierząt domowych koty są najbardziej narażone na urazy rogówki. Jak wspomniano wcześniej, jest to spowodowane faktem, że ich oczy są nieproporcjonalnie duże. Powszechnie są odnotowywane uszkodzenia rogówki w wyniku zranień np. podczas zabawy. Objawy Zadrapania i inne urazy rogówki są początkowo bardzo bolesne. Z tego powodu pacjent pociera łapą okolice oka. Wytwarzanie tez wydatnie wzrasta, ponieważ organizm usnuje "wypłukać" przyczynę podrażnienia. Trzecia powieka często przesuwa się po powierzchni oka, częściowo ją przysłaniając. Zadrapania i pobrużdżenia rogówki mogą być niewidoczne przy pobieżnym oglądaniu. Do postawienia właściwej diagnozy może być potrzebny specjalistyczny sprzęt, taki jak oftalmoskop. Powierzchnię oka nakrapla się fluoryzującym barwnikiem, co pozwala na uwidocznienie zmian. Zwykle postępowanie takie prowadzi się w warunkach szpitalnych. Zagrożenia Wszystkie urazy rogówki mogą być potencjalnie niebezpieczne. Głębokie zadrapania mogą przenikać przez rogówkę i powodować ślepotę. Większość drobnych zadrapań, mimo że są one początkowo bardzo bolesne, stwarza jednak nadzieję na wyleczenie. Całkowity okres zdrowienia może trwać od dwóch tygodni do miesiąca, a nawet dłużej, w zależności od rozległości uszkodzenia rogówki. Leczenie Najczęściej stosowanym postępowaniem jest podawanie maści lub kropli antybiotykowych na powierzchnię oka w celu zahamowania zakażenia bakteryjnego. W późniejszym okresie procesu zdrowienia stosuje się steroidy, aby zapobiec zmatowieniu pozostałej części rogówki. Przy rozległym zranieniu stosuje się zabieg chirurgiczny, mający na celu zamknięcie trzeciej powieki i pokrycie nią powierzchni oka w okresie zdrowienia. Technika ta jest nazywana stworzeniem "piąta trzeciej powieki". Oko jest zamknięte tylko czasowo, zwykle na okres 3-5 dni. Stosowane są też inne podobne techniki. Zawsze, kiedy podejrzewa się uraz gatki ocznej, należy poddać kota badaniu lekarskiemu. Przy wcześnie zastosowanym intensywnym leczeniu można spodziewać się całkowitego wyzdrowienia. Przypadki pozostawione bez leczenia lub bardzo rozległe urazy mogą grozić ślepotą. .:DZIEDZICZNE ZWYRODNIENIE ROGÓWKI:.Dziedziczne zwyrodnienie rogówki występuje często u krótko ogoniastych kotów rasy Manx. Zazwyczaj rozpoznaje się ją u starszych kociąt w wieku 4-6 miesięcy. Przy schorzeniu tym w komórkach rogówki odkładają się różne metabolity, np. wapń czy tłuszcze. W ciągu kilku lat komórki rogówki ulegają zwyrodnieniu i obumierają. Schorzeniu może ulec oboje oczu. Objawy Rogówka, która początkowo wygląda normalnie, stopniowo mętnieje. Kiedy komórki rogówki wypełniają się metabolitami i obumierają, gromadzi się w nich płyn. Określane jest to jako obrzęk rogówki. Obrzęk i złogi tłuszczowe powodują błękitne zabarwienie normalnie przejrzystej rogówki. Zagrożenia W miarę narastania zwyrodnienia rogówki jej komórki obumierają i mogą ulegać złuszczaniu. Przerwanie i zniszczenie rogówki powoduje ślepotę. Zazwyczaj u dorosłych osobników dochodzi do obuocznej ślepoty. Leczenie Zwyrodnienie rogówki jest nieuleczalne. Powodowane jest ono istnieniem recesywnego genu. Osobniki, u których występuje, powinny być eliminowane z hodowli. Poprzez selekcję genetyczną można doprowadzić do ograniczenia występowania schorzenia, niezależnie od faktu, że jest ono nieuleczalne. |