.:TASIEMCZYCA:.

U kotów i psów występować mogą różne rodzaje tasiemców, ale najczęściej spotyka się należące do rodzajów Dipylidium i Taenia. Najpowszechniejszym tasiemcem kotów jest Dipylidium.

Obecność tasiemca u kotów zazwyczaj nie daje gwałtownie występujących objawów, lecz wiąże się z postępującym ograniczeniem dostępności składników odżywczych pobieranego pokarmu. Tasiemce czerpią wszystkie składniki odżywcze z treści pokarmowej jelit kota. Często zdarza się, że kot jest żywicielem jednocześnie kilku tasiemców o długości dochodzącej nawet do paru metrów. Wówczas objawy są oczywiście znacznie wyraźniejsze.

Tasiemiec dostaje się do organizmu kota w wyniku upolowania innego zwierzęcia, będącego nosicielem niedojrzałej formy pasożyta. Nosicielami młodocianych postaci tasiemców Taenia są króliki, myszy, inne drobne gryzonie lub - rzadziej - małe chrząszcze. Larwalne formy Dipylidium przenoszone są przez pchły, rzadziej przez wszy. Zamknięcie pełnego cyklu rozwojowego polega na złożeniu przez dorosłe postaci Taenia i Dipylidium pakietów jaj, które wydalane są z katem kota. Jaja te zjadane są przez pchły lub gryzonie i cały proces rozpoczyna się od nowa.

Jakie są objawy?

Kot zaatakowany przez tasiemca jest wychudzony, często ma zmierzwione włosy. Trzeba jednak pamiętać, że wiele kotów, będących nosicielami tasiemca, nie wykazuje wyraźnych objawów, zwłaszcza jeśli w jelitach bytuje tylko jeden pasożyt. Czasem dojrzałe tasiemce lub ich człony wypełzają z odbytu i ich obecność można dostrzec w świeżych odchodach. Kiedy człony tasiemców obumierają i wysychają na sierści, wyglądają jak ziarna ryżu. Widoczne człony mogą być dla właściciela dowodem obecności pasożyta w przewodzie pokarmowym kota. Cztony Taenia (rozwijających się po spożyciu zarażonych królików lub gryzoni) mają kształt kwadratów lub prostokątów, podczas gdy człony Dipylidium (rozwijającego się po zjedzeniu pchły) przypominają kształtem łzę.

Jakie grozi niebezpieczeństwo?

Ze wszystkich rodzajów pasożytów jelitowych tasiemce stanowią najmniejszy problem. Ich nasilona inwazja w jelitach może być jednak przyczyną istotnej rywalizacji pokarmowej z żywicielem i powodować u niego ubytki masy ciała oraz zmierzwienie okrywy włosowej.

Jak postępować?

Lekarze weterynarii dysponują różnymi preparatami do walki z tasiemcami. Najczęściej stosuje się Droncit, który jest produkowany w formie iniekcyjnej i w tabletkach. W przypadku dipylidium równolegle z odrobaczaniem należy wytępić pchły, w przeciwnym razie po 21 dniach dojdzie do ponownego zarażenia tasiemcem.