.:WŚCIEKLIZNA:.

Wścieklizna jest najbardziej niebezpieczną chorobą wirusową atakującą zwierzęta domowe. Mimo że jej przypadki są stosunkowo rzadkie, należy poświęcić jej znaczną uwagę, ponieważ może być przenoszona na ludzi i zawsze kończy się tragicznie, jeśli jej objawy rozwiną się. Jedyną w pełni pewną Formą stwierdzenia wścieklizny jest badanie pośmiertne.

Przyczyną wścieklizny jest wirus określany jako rhabdovirus. Choroba przenoszona jest poprzez pokąsanie, ponieważ wirus wydzielany jest ze śliną. Wiele zwierząt może być nosicielami wirusa i przenosić go na koty i inne ssaki, w tym także na ludzi. Źródłem zakażenia mogą być nietoperze, szopy lisy, skunksy, norki, koty i psy Nie uważa się, aby istotnym źródłem zakażenia byty gryzonie, takie jak myszy, szczury, króliki czy wiewiórki. Prawdopodobnie najczęstszym źródłem przenoszenia wścieklizny na koty są nietoperze, ze względu na ich niewielkie rozmiary Kiedy nietoperz zachoruje, jest zwykle niezdolny do lotu i spada na trawę, gdzie staje się łatwym łupem polującego kota. Jeśli jest nosicielem wirusa, może przenieść go na kota poprzez rany kąsane.

Okres inkubacji po ukąszeniu przez wściekłe zwierzę jest różny, zwykle wynosi od 2 tygodni do 2 miesięcy. Może być zależny od miejsca ukąszenia. Ukąszenia w okolicach głowy zazwyczaj powodują szybsze wystąpienie objawów. Po wtargnięciu do organizmu kota wirus wędruje wzdłuż włókien nerwowych, docierając do rdzenia kręgowego. Stąd dostaje się do mózgu i gruczołów ślinowych, a tą drogą może być przenoszony przy ukąszeniu innych wrażliwych zwierząt. Jeśli u kota rozwinie się wścieklizna, zazwyczaj ginie on w ciągu 8 dni.

Jakie są objawy?

Wyróżnia się dwie zasadnicze formy objawów wścieklizny u kotów. Zazwyczaj są określane jako forma "cicha" i forma "szału". Ta druga jest bardziej rozpowszechniona. Objawy uzależnione są od zaatakowanych obszarów mózgu. Forma cicha objawia się zaburzeniami ruchu i postępującymi porażeniami, prowadzącymi do śmierci. Zwierzę pozbawione jest sił witalnych. Przy formie szału występują gwałtowne ataki, podczas których zwierzę kąsa wszystko, co znajduje się w jego otoczeniu. W ciągu 3-4 dni napady furii zmniejszają się, a narastają porażenia i dochodzi do śmierci zwierzęcia. Jeśli właściciel zaobserwuje opisane tu objawy neurologiczne, zawsze należy podejrzewać występowanie wścieklizny. Objawami wścieklizny mogą być trudności w pobieraniu pokarmu i połykaniu, piana na wargach, drgawki, ataki wściekłości, zataczanie się. Podobne objawy towarzyszą wielu innym chorobom, ale zawsze trzeba brać pod uwagę wściekliznę.

Jak postępować?

Nie ma możliwości leczenia zwierząt chorych na wściekliznę. Choroba ta zawsze kończy się śmiercią. Absolutnie niezbędne jest przestrzeganie zasady, że kot i każde inne zwierzę wykazujące objawy występujące przy wściekliźnie musi być izolowane od kontaktów z ludźmi. Jeśli zwierzę wykazuje objawy wścieklizny lub miało kontakt ze zwierzęciem prawdopodobnie chorym na wściekliznę, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem weterynarii. Lekarz zna zasady właściwego postępowania zapobiegawczego i przepisy dotyczące wścieklizny w określonym regionie. Absolutnie wszystkie zwierzęta domowe powinny być szczepione przeciw wściekliźnie, jeśli tylko dostępna jest szczepionka w przeznaczonej dla nich formie. Opracowano skuteczne i bezpieczne szczepionki dla psów, kotów, tchórzofretek, bydła, koni i owiec. Do dziś nie ma powszechnie używanych szczepionek dla dzikich zwierząt, takich jak szopy i skunksy. Szczepienie zwierząt domowych zmniejsza niebezpieczeństwo przenoszenia się tej śmiertelnej choroby na ludzi.