Wybór właściwego kotaJeśli przyjdzie nam wybierać, czy chować kota dorosłego, czy kocię, nie spieszmy się z decyzją. Najlepiej jest przyjrzeć się przez parę minut miotowi kociąt, zwracając uwagę na ich zachowanie. Niektóre z kociąt mogą się nam wydawać zdecydowanie większe i dominujące w gromadzie. Oczywiście nie należy brać słabo wyrośniętego kotka, szczególnie jeżeli poszukujemy kandydata na przyszłego championa. Inne z odniesionych wrażeń mogą być całkowicie zawodne. Jedno kocię bywa aktywniejsze lub bardziej ciekawskie od pozostałych dlatego, że jest wyspane i pełne energii. Koty na ogół dużo sypiają, toteż kocię pogrążone we śnie wcale nie musi być chore. Jeśli idzie o bardziej miarodajną opinię na temat danego miotu, najlepiej będzie oprzeć się na zdaniu sprzedawcy. Dla dokładniejszych oględzin należy kocię unieść, podtrzymując je mocno ad strony podbrzusza, i umieścić na twardej powierzchni, by móc mu się dobrze przyjrzeć. Podczas tego zabiegu zbudzi się nawet najbardziej zaspany kotek, chyba że jest chory. Oględziny należy zacząć od główki, następnie sprawdzić, czy kotu nie cieknie z nosa. Można również zajrzeć do pyszczka. Następnie należy zlustrować dolną szczękę, trzymając główkę kota w pozycji pionowej. U kotów syjamskich, które mogą być dotknięte malokluzją (zachodzenie górnej szczęki na dolną), należy sprawdzić, czy obie szczęki schodzą się równo. Trzeba też obejrzeć nóżki, czy nie ma tam dodatkowego palca. Chociaż kota z taką wadą określa się terminem polydactyl, cechy tej nie uważa się wcale za kalectwo, jednak kot nie nadaje się już na wystawę, gdzie taka wada jest podstawą do dyskwalifikacji. Wada ta jest dziedziczna i takich kotów nie należy używać do hodowli. Podczas oględzin kociąt syjamskich lub podobnych ras możemy także zauważyć, że kocięta trzymane w domu mają bledsze oznaki od kociąt przebywających na wybiegu. Tłumaczy się to tym, że geny regulujące tę cechę są wrażliwe na temperaturę, toteż ubarwienie kota bywa zazwyczaj ciemniejsze w chłodniejszych strefach klimatycznych. U kotów o białym umaszczeniu szczególnie ważne są oczy, bo jak już wspominaliśmy, koty niebieskookie są zazwyczaj dotknięte głuchotą. Jest ona dokuczliwym kalectwem dla kota żyjącego w mieście, gdyż osłabia reakcja na ruch uliczny, co może być tragiczne w skutkach. Tej przypadłości nie da się stwierdzić zaglądając do kocich uszu. Oczy kota muszą być czyste, bez śladu wydzielin. Trzecia powieka, tzw. migawka oczna, nie powinna pokrywać części oka. W okrywie włosowej mogą znajdować się pchły i delikatne przesunięcie pod włos dłonią po futrze często ujawnia ich obecność. Należy sprawdzić, czy nie ma w sierści czarnych punkcików rozmiarów główki od szpilki. Wytępienie pcheł jest stosunkowo proste, ale trzeba wtedy kota jednocześnie odrobaczyć, ponieważ pchły mogą być pośrednimi żywicielami tasiemca. Przesuwając dłonią po okrywie włosowej można też stwierdzić, czy kot jest wychudzony i czy nie ma wystających żeber. Niektóra kocięta w miocie mogą być niekiedy dotknięte przepukliną pępkową, która wygląda jak lekkie opuchnięcie na środku podbrzusza, i wówczas konieczny będzie zabieg chirurgiczny. Kocięta takie mogą stać się źródłem częstych kłopotów, a koszty ich leczenia będą duże. Na koniec należy sprawdzić otwór odbytowy kociaka. Futro wokół otworu nie powinno być zabrudzone kalem, gdyż wskazywałoby to na kłopoty z trawieniem. Ekskrementy kocie są zazwyczaj gęste, ale czasem po zabiegu odrobaczania może wystąpić okresowa biegunka. Białe, podobne do ziarenek ryżu skawalenia, które można zauważyć wokół otworu odbytowego, są to człony tasiemca. Jeśli je zauważymy, kota trzeba koniecznie odrobaczyć. Należy zawsze dowiedzieć się u sprzedawcy, kiedy kot był ostatnio poddany zabiegowi odrobaczenia, ponieważ ta informacja może w odpowiednim czasie przydać się lekarzowi weterynarii. Należy dowiedzieć się, czy kot byt szczepiony, a jeśli tak to przeciwko jakim chorobom oraz czy będą potrzebne dodatkowe szczepienia. Odpowiednia informacja powinna być umieszczona na świadectwie szczepienia, które trzeba starannie przechowywać. Przy kupowaniu rasowego kota lub kociaka muszą być dopełnione dodatkowe formalności. Nabywający powinien otrzymać metryczkę oraz rodowód kota. Zobowiązany jest także wypełnić formularz transferowy, który zostanie przesłany do biura rejestrów związku, w celu powiadomienia władz o nazwisku i adresie nowego hodowcy. Nabywca powinien otrzymać opis jadłospisu kota z wyszczególnieniem rodzaju pożywienia i metod karmienia, do których kot przywykł, by móc kontynuować podobny system u siebie w domu. W wypadku młodych kociąt zalecenia te mogą być po pewnym czasie zmodyfikowane. Ryzyko zaburzeń trawiennych u młodych kotów może być zmniejszone do minimum, jeśli będziemy stosować się do zaleceń, a nie zmieniać nagle menu kata. |
